100 به قدر الفتنة يتضاعف الحزن و الغموم : غم و اندوهها باندازهء ( و هنگام ) گرفتارى دو چندان ميشوند 101 بالتّقوى تقطع حمة الخطايا : تيزى لغزش و تندى گناهان بوسيلهء تقوا قطع مى گردد . 102 بالورع يكون التنّزهّ عن الدّنايا : پارسائى سبب پاكى از پستيها است . 103 بحسن الأخلاق تدرّ الأرزاق : خوش خوئيها روزيها را بر انسان فرو مىبارد . 104 بحسن الصّحبة تكثر الرّفاق : به يارى كردن نيكو دوستى بسيار مى گردد . 105 بصدق الورع يحصن الدّين : بپارسائى درست دين نگهدارى مىشود . 106 بالرّضاء بقضاء اللّه يستدلّ على حسن اليقين : با راضى بودن به قضاى الهى بر يقين و باور نيك استدلال مىشود . 107 بالصّالحات يستدلّ على الأيمان : با نيكو كارى برايمان ( هر كس ) راه برده مىشود . 108 بحسن التّوكّل يستدلّ على حسن الأيقان با توكّل درست و نيك بر يقين نيك ( به خدا ) راه برده مىشود . 109 بكثرة التّواضع يستدلّ على تكامل الشّرف با فروتنى بسيار بر شرافت كامل و عالى راه برده مىشود 110 بكثرة التّكبّر يكون التّلف : نابودى در گردنكشى بسيار است . 111 بصحّة المزاج توجد لذّة الطّعم : با مزاج سالم و درست لذّت چشيدن يافت مىشود . 112 بأصالة الرّأى يقوى الحزم : انديشه درست دور انديشى را نيرو مىدهد . 113 به ترك ما لا يعنيك يتمّ لك العقل : با واگذارى آنچه كه شايسته تو نيست عقل تو كامل مى گردد . 114 بكثرة الاحتمال يكثر الفضل : فضل و فزونى انسان به بسيارى بردبارى است . 115 بالإيثار على نفسك تملك الرّقاب : با بخشش بر نفس خويش ( و فداكارى در راه مردم ) مالك رقاب مى گردى . 116 بتجنّب الرّذائل تنجو من العساب : رستگارى از عيب و ننگ بدورى از زشتيها است . 117 بالعمل يحصل الثّواب لا بالكسل : به عمل ثواب حاصل مىشود نه با كسالت و تنبلى . 118 بحسن العمل تجنى ثمرة العلم لا بحسن القول